MY I NASZ TEAM
NASZ HUSKY TEAM
SERWIS HUSKY
SERWIS SH UŻYTKOWYCH
(Anouczka i Edek niecierpliwią się na starcie)
FCI Standard nr 270 /23.02.1995/
SIBERIAN HUSKY
Pochodzenie: USA
Data publikacji obowiązującego standardu: 28.11.1990
Użytkowanie: pies pociągowy
Klasyfikacja FCI: grupa 5 szpice i psy pierwotne
sekcja 1 nordyckie psy zaprzęgowe
Bez prób pracy
.



NASZ KOMENTARZ
Zanim zagłębicie się w lekturze wzorca, części laikom należy się niejako odrobina komentarza. Wzorzec jest określeniem psa idealnego, ale każdy powinien sobie zdawać sprawę, że takich psów jest jednak niewiele. Nie wpadajcie więc w panikę, gdy wasz pies jest odrobinę za mały, waży kilka dekagramów mniej niż powinien, ma za długi pyszczek lub nie wyglada tak, jak husky sąsiada.
Rasa ta bowiem jest zróżnicowana jak chyba żadna inna, począwszy od wszelkich możlliwych umaszczeń, po niepowtarzalne rysunki na pyszczkach, czy też różnice w budowie psów, kształcie głowy czy rodziaju sierści. Wzorzec teoretycznie wydaje się być bardzo dokładny, jednak najczęściej skupia się na próbie określenia "średniości" psów tej rasy i w gruncie rzeczy - jest bardzo szerokim "workiem", do którego wrzuca się wszelkiej maści husky. Generalnie, tak jak łatwo jest pomylić ze sobą owczarki niemieckie, sznaucery czy pudle, tak trudno pomylić jednego huskiego z drugim. Od lat też trwa dyskusja, dlaczego psy zaprzęgowe jako psy ewidentnie pracujące, nie są poddawane próbom pracy, aby uzyskać odpowiednie prawa hodowlane???. Wzorzec jak na razie nie wymaga od huskich hodowlanych aby brał udział w wyścigach, czy trenował w zaprzęgach, choćby po to, aby sprawdzić PODSTAWOWE CECHY CHARAKTEROLOGICZNE, JAKIE TEN PIES POWINNIEN POSIADAĆ. Być może w ciągu kilku lat się to zmieni, bo w przeciwnym razie niechybnie przyjdzie czas, kiedy husky już nigdy nie będzie wyglądał ani pracował jak husky!!!
(58kB)Wzorzec też (NA RAZIE) nie rozdziela psów tej rasy: na husky wystawowe i husky w typie sportowym czyli użytkowe i hodowlane. Oficjalnie podziału takiego nie ma, ale każdy, kto choć trochę interesuje się rasą, zauważa jak wielkie i CORAZ WIĘKSZE spotyka się odstępstwa od wzorca w obie strony. Co więcej, odstępstwa te coraz mocniej się POLARYZUJĄ. W ten sposób na zawodach coraz częściej pojawiają się bardzo szczupłe, bardzo wysokie, długonożne i krótkowłose psy - które bardziej zbliżone są budową, sierścią i ruchem do chartów, a na wystawach są najczęściej dyskwalifikowane. Z kolei na wystawach królują krótkonożne, ciężkie, niewysokie i bardzo puchate psy, które z kolei kiepsko sprawdzają się w roli temperamentnych psów pracujących, i jeżeli biegają - to najczęściej nie nadążają za większością psów. Dlatego podajemy wzorzec rasy, jednak zdajemy sobie sprawę, iż coraz częściej wzorzec ten staje się tylko mrzonką. Coraz częściej spotykać się będziecie z huskimi przypominającymi miniaturki malamuta, czy też z huskimi ponoć rodowodowymi, które wygladają jak owczarki niemieckie, charty czy po prostu kłapouche burki. (Nie uwłaczając oczywiscie, żadnym burkom ;-)). Piszemy to wszystko, bo lubimy ekstremalne wyzwania, ale nienawidzimy ekstremy w doktrynach, i to za wszelką cenę - w tej sytuacji - cenę psiego życia. Nie chcielibyśmy, aby na zawodach pojawiały się tylko starannie wyselekcjonowane trenowane na taśmach wielkie, szczurowate husky, nie kojarzące się nijak z psami północy, ani nie chcielibyśmy, aby na wystawach laury zdobywały psy wyglądające jak niezdarne niedźwiadki, które od lat hodowlane w wielkich wystawowych kennelach, zatraciły już instynkt biegania i ciągnięcia. Niestety, w wielu krajach, w których psy zaprzęgowe hoduje się znaczne dłużej niż w Polsce, podział ten istnieje już od dawna - i taka chyba przyszłość czeka HUSKY..


WZORZEC


WRAŻENIE OGÓLNE
Husky syberyjski jest psem pracującym średniej wielkości, szybkim, lekkonogim, swobodnym i eleganckim w ruchu. Na pochodzenie nordyckie wskazuje dość zwarty tułów, gęsto owłosione ciało, stojące prosto uszy i mocno owłosiony ogon. Charakterystyczny chód jest płynny i swobodny. Husky jest - tak jak dawniej - zdolny do wykonywania swojego pierwotnego zadania psa pociągowego i ciągnięcia lżejszych ładunków w umiarkowanym tempie na dużych odległościach. Proporcje i kształt ciała odzwierciedlają podstawową równowagę siły, prędkości i wytrwałości. Psy są samcze, ale nigdy grubej budowy, suki są samicze, lecz nie słabo zbudowane. Husky w dobrej kondycji z dobrze wykształconymi, napiętymi mięśniami nie ma nadwagi.

WIELKOŚĆ, PROPORCJE, MASA
Wysokość w kłębie:
psy 53,34 - 59,69 cm
suki 50,80 - 55,88 cm
Waga:
psy 20,4 - 27,2 kg
suki 15,9 - 22,7 kg
Waga jest proporcjonalna do wysokości w kłębie. Wymienianie wielkości i wagi oznaczają tylko wartości graniczne, nie preferując krańcowości. Nadmiernie silne kości i nadwaga winny być ukarane. Długość ciała, mierzona od stawu ramiennego do guza kulszowego nieco przewyższa wysokość w kłębie. Wady dyskwalifikujące: psy ponad 59,69 cm i suki ponad 55,88 cm.

GŁOWA
O wyrazie przenikliwym lecz przyjacielskim, ciekawskim, a nawet szelmowskim. Oczy migdałowate, średnio rozstawione i lekko ukośne. Brązowe lub niebieskie, przy czym do zaakceptowania jest jedno oko brązowe a jedno niebieskie. Wady: oczy ustawione zbyt ukośnie lub zbyt blisko siebie. Uszy średniej wielkości, trójkątne, stojące, blisko siebie i wysoko osadzone. Grube, gęsto owłosione, z tyłu lekko wysklepione, z lekko zaokrąglonymi, wyprostowanymi czubkami. Wady: uszy za duże w stosunku do głowy, za szeroko rozstawione, nie całkiem prosto stojące. Czaszka średniej wielkości, proporcjonalna do tułowia, z zaokrąglonym wierzchem, zwężająca się od najszerszego miejsca w stronę oczu. Wady: głowa zbyt ciężka, bez wdzięku, zbyt delikatnie rzeźbiona. Stop dobrze zaznaczony; grzbiet nosa od stopu do czubka nosa prosty. Wady: niedostatecznie zaznaczony stop. Kufa średniej długości tzn. odległość od czubka nosa do stopu jest równa odległości od stopu do potylicy. Średnio szeroka zwęża się stopniowo ku nosowi, jednakże nie kończy się spiczasto lub szeroko. Wady: kufa za delikatna lub za gruba, za długa lub za krótka. Nos u psów szarych, płowych, czarnych - czarny; u miedzianych - wątrobiany; u czysto białych może być cielisty. Dopuszczalny jest tzw. "nos śniegowy" - z różowymi pręgami. Fafle dobrze pigmentowane i ciasno przylegające. Uzębienie: zgryz nożycowy. Wady: każde odchylenie od zgryzu nożycowego.

SZYJA, LINIA GÓRNA, TUŁÓW
Szyja średniej długości, wysklepiona, w spokoju dumnie uniesiona. W kłusie tak wyciągnięta, że głowa noszona jest lekko do przodu. Wady: szyja za krótka i gruba; szyja za długa. Klatka piersiowa głęboka i silna, lecz niezbyt szeroka; najniższy punkt leży bezpośrednio za lub na równej wysokości z łokciami. Żebra przy kręgosłupie dobrze wysklepione na bokach raczej płaskie, co umożliwia swobodę ruchu. Wady: klatka piersiowa zbyt szeroka; klatka piersiowa beczkowata; żebra zbyt płaskie lub słabe. Grzbiet prosty i silny, z linia górna przebiegającą poziomo od łopatki do zadu. Średniej długości, ani zbyt krótki ani nadmiernie długi. Lędźwie napięte o suchym umięśnieniu, węższe do klatki piersiowej i lekko wysklepione. Zad opadający. Wady: grzbiet słaby lub słabo związany; grzbiet wysklepiony; linia górna spadzista. Ogon dobrze owłosiony, w kształcie lisiej kity, osadzony tuż pod linią górną; u psa o napiętej uwadze noszony nad grzbietem w eleganckim sierpowatym ruchu. Ogon nie powinien być przy tym skręcony ani na jedną ani na drugą stronę ciała, ani płasko zarzucony na grzbiet. U stojącego psa normalny jest ogon zwisający. Włos na ogonie średniej długości, jednakowo długi ze wszystkich stron, co nadaje mu wygląd okrągłej szczotki. Wady: ogon zarzucony na grzbiet lub zakręcony; ogon bardzo puszysty; osadzony za nisko lub za wysoko.

KOŃCZYNY
Łopatka dobrze ułożona ku tyłowi. Ramię od stawu barkowego do łokciowego skierowane nieco ku tyłowi nie jest prostopadłe do ziemi. Mięśnie i więzadła, łączące łopatkę z klatką piersiową napięte i dobrze wykształcone. Wady: strome lub luźne łopatki. Kończyny przednie oglądane od przodu umiarkowanie szeroko rozstawione, równoległe i proste; łokcie ciasno przylegają do tułowia, nie są ani wciśnięte ani odstające. Oglądane z boku śródręcza skierowane są lekko do przodu; stawy nadgarstkowe silne, lecz elastyczne. Kości mocne, lecz nie ciężkie. Długość od łokcia do ziemi nieco większa niż odległość od łokcia do grzebienia łopatki. Wady: słabe śródręcze, zbyt ciężkie kości; postawa zbyt wąska lub zbyt szeroka; odstające łokcie. Stopy owalne lecz nie wydłużone, średniej wielkości, zwarte i dobrze owłosione między palcami i poduszkami. Poduszki twarde i grube. W normalnej postawie stopy nie są skierowane ani na zewnątrz ani do wewnątrz. Wady: miękkie lub rozczapierzone palce, łapy zbyt duże i bez wdzięku, za małe i za delikatne; postawa szpotawa lub rozstawna. Kończyny tylne oglądane od tyłu ustawione równolegle umiarkowanie szeroko. Uda dobrze umięśnione i silne, kolana dobrze kątowane, stawy skokowe dobrze zarysowane i nisko osadzone. Wilcze pazury należy usuwać. Wady: wyprostowane kolana (strome kątowanie), postawa krowia, zbyt wąsko lub zbyt szeroko ustawione.

OKRYWA WŁOSOWA
Włos husky syberyjski ma podwójną okrywę włosową średniej długości o wyglądzie pięknego futra, lecz nie tak długą, aby zacierała wyraźne linie zewnętrzne psa. Podszerstek miękki i gęsty dostatecznie długi, aby podeprzeć włos okrywowy. Dłuższe sztywne włosy pokrywowe są proste i trochę przylegające, ani szorstkie ani odstające wprost od ciała. Normalną rzeczą jest brak podszerstka w okresie linienia. Wyrównywanie wąsów oraz włosów między palcami i wokół łap jest dozwolone, aby podkreślić wypielęgnowany wygląd psa. Trymowanie włosów we wszelkich innych miejscach jest NIEWYBACZALNE i musi być ostro karane. Wady: długi, szorstki lub kosmaty włos, struktura włosa zbyt twarda lub jedwabista, sierść trymowana poza dozwolonymi miejscami. Umaszczenie dozwolone są wszelkie kolory od czarnego do czysto białego. Zwykła jest, niespotykana u innych ras, różnorodność rysunku na głowie, włącznie ze zwracającym uwagę typowym wzorem.

RUCH
Krok jest pełen swobody i wyraźnie łatwy. Husky syberyjski jest żwawy i lekkostopy. Na ringu wystawowym trzeba go prezentować na luźno zwisającej ringówce w umiarkowanym szybkim kłusie, aby pokazać dobry wysięg i odbicie. Poruszający się husky oglądany od przodu nie pokazuje zbieżnego chodu; jednakże biegnący szybko kieruje kończyny stopniowo ku środkowi, tak, że stopy stawia w jednej linii, dokładnie pod osią podłużną ciała. Kiedy odciski łap pokrywają się, kończyny przednie i tylne poruszają się prosto bez skręcania łokci czy kolan na zewnątrz lub do wewnątrz. Nogi poruszają się równolegle. Linia górna w ruchu pozostaje napięta i prosta. Wady: krok krótki, podrygujący, niespokojny, ociężały lub toczący, chód krzyżowany lub ukośne stawianie kończyn, "krok kraba".

TEMPERAMENT
Przyjacielski, łagodny, czujny i towarzyski. Nie wykazuje instynktu posiadania własności, nie jest nadmiernie nieufny w stosunku do obcych, ani agresywny wobec innych psów. Od dorosłego psa należy oczekiwać pewnej powściągliwości i godności. Jego inteligencja, ustępliwość i zapał czynią z niego przyjemnego towarzysza i chętnego pracownika.

STRESZCZENIE
Najważniejsze cechy husky to średnia wielkość, odpowiednio silny kościec, harmonijne proporcje, lekki swobodny ruch, prawidłowa okrywa włosowa, ładna głowa i uszy, poprawny ogon i dobry charakter. Karać należy ciężki kościec, nadwagę, związany lub ciężki chód, długi i szorstki włos. Nie powinien wyglądać tak ciężko lub potężnie jak pies pociągowy, ani tak lekko i delikatnie jak pies wyścigowy. Psy i suki muszą sprawiać wrażenie bardzo wytrzymałych. Poza wymienionymi wadami są wady morfologiczne, wspólne wszystkim rasom, tak samo niepożądane u husky jak i innych ras, nawet gdy nie zostały tu wymienione.

UWAGA
Psy muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, znajdujące się całkowicie w worku mosznowym.

SPORT ZAPRZĘGOWY
GALERIE
FIRMA HUSKY
POLECAMY
REKLAMA